از این جراحی زمانی استفاده می شود که تنها به پیشرفت و بهبود اندکی نیاز باشد. اگر چه یک جراحی کشیدن میانه صورت مشابه جراحی کشیدن صورت می باشد و هر دوی اینها می توانند پوست چین خورده یا خموده، چروک ها و علائم افزایش سن را درمان کنند. ولی در جراحی میانه صورت برشهای کوچکتری زده می شود. علاوه بر این در جراحی میانه صورت عضلات کمتری سفت می شوند. لذا کوفتگی کمتری وجود خواهد داشت. جراحی میانه صورت نوعی فناوری هنری می باشد که تمام جراحان پلاستیک در انجام آن مهارت ندارند.

بهترین افراد برای انجام این جراحی، افرادی می باشند که دارای چشمان گودرفته، خطوط خنده عمیق و ابروهای افتاده می باشند. معمولا میانه صورت در اواسط دهه سی سالگی فرد شروع به تحلیل می کند که تا اواخر دهه 40 و 50 سالگی این تحلیل تکمیل می شود.
بطور کلی ما انجام عمل میانه صورت را به 3 دلیل توصیه می کنیم:
الف) این عمل به ما کمک می کند که پلک پایینی را از طریق فشردن استخوان مربوطه ترمیم کنیم. می توانیم چربی کمی را برداریم و می توانیم بدون ایجاد تغییرات در پلک پوست اضافه را برداریم.
ب) می توانیم عضلات corrugator را ترمیم کنیم. این عضلات بین چشم ها قرار دارند و بصورت 11 قرار دارند و باعث می شوند که فرد عصبانی به نظر برسد. ترمیم این عضلات ابرو تأثیر به سزایی روی حالت صورت عصبانی این افراد دارد.
ج) با توجه به چیزی که بیمار می خواهد می توان ابروها را بالا یا پائین تر برد. جالب است بدانید که از طریق جراحی میانه صورت و جراحی کشیدن ابرو، می توان ابرو را در موقعیت خود حفظ کرد یا آنرا بالاتر و پایین تر از موقعیت طبیعی خود انتقال داد.

عوامل زیادی نظیر سن، ژنتیک، مواجهه قبلی با آفتاب، مصرف توتون و تنباکو، نوع پوست و خاصیت الاستیکی پوست تعیین کننده این هستند که آیا جراحی میانه صورت برای فرد خوب ست یا نه. تنها را ه اطمینان از این قضیه مشورت با یک جراح با تجربه است. مطمئن شوید که جراحتان سابقه انجام چنین عملی را داشته است. از سئوال پرسیدن نهراسید.

از آنجائیکه این عمل بصورت آندوسکوپیک انجام می شود، برشهای لازم معمولا نیم تا یک اینچ می باشند. این برشها پشت گوش ها در خط موی Hair line زده می شوند و به این ترتیب به راحتی قابل استتارند. برشهای گوش یک جزء کوچکی دارند که تا جلوی گوش کشیده می شود با این حال این بریدگی خیلی کوچکتر از برش های لازم برای کشیدگی کل صورت است.

درکل، بله. این جراحی با عضلات کمتری درگیر است لذا کوفتگی کمتری ایجاد می کند. بیماران 10 ـ 7 روز بعد می توانند به کار خود بازگردند به شرطی که تا دو هفته از انجام فعالیت های سنگین پرهیز کنند.